Specificaties voor filterprestaties zijn noodzakelijke beschrijvingen van de filterprestaties in een taal die gemakkelijk te begrijpen is voor systeemontwerpers, gebruikers, filterfabrikanten, enz. Soms stelt de filterfabrikant de specificaties op basis van de haalbare prestaties van het filter. Soms worden ze door de filterfabrikant opgesteld, gebaseerd op de haalbare prestaties van het filter, hetzij voor de gebruiker, hetzij voor een standaardproductcatalogus die niet expliciet wordt toegepast; dit laatste zullen we hier niet bespreken. In de meeste gevallen worden prestatiespecificaties echter door de systeemontwerper opgesteld.
Om de gewenste prestaties van het systeem te verkrijgen, beschrijft de ontwerper de vereiste prestaties van het filter in een meeteenheid. Bij het formuleren van zo'n meeteenheid moet eerst de vraag beantwoord worden: Waarvoor wordt het filter gebruikt? Het doel van het filter moet duidelijk en nauwkeurig gedefinieerd zijn, en dit vormt de basis voor de beschrijving. Er bestaat geen systematische manier om prestatiedetails te specificeren. Soms moeten de prestaties van het systeem waarop het filter wordt toegepast aan een bepaald niveau voldoen, anders ontbreekt de focus in de verdere beschrijving. De prestatie-eisen van een filter zouden eenvoudig te bepalen moeten zijn, maar dit is vaak geen gemakkelijke opgave. Er zijn geen absolute prestatie-eisen; de prestaties moeten zo hoog mogelijk zijn, rekening houdend met de complexiteit of de mogelijke prijs. In dit geval gebruikt het systeem filters met verschillende prestaties, en moeten de prestaties worden afgewogen tegen de kosten, de complexiteit en de mogelijkheid om te beoordelen wat redelijk is. De uiteindelijke meeteenheid zal een compromis zijn tussen wat vereist is en wat haalbaar is. Dit vereist vaak de input van veel ontwerp- en productie-informatie, en nauwe communicatie tussen de gebruiker en de fabrikant. Het is belangrijk te onthouden dat specificaties die niet voldoen aan praktische toepassingen slechts van academisch belang zijn. Laten we bijvoorbeeld kort het probleem bekijken: hoe verkrijg je een spectrale lijn in een continu spectrum? Uiteraard is een smalbandfilter nodig, maar welke bandbreedte en welk type filter zijn vereist? De energie van de spectrale lijn die door een filter wordt doorgelaten, hangt voornamelijk af van de piektransmissie (ervan uitgaande dat de piekpositie van het filter altijd kan worden aangepast aan de spectrale lijn in het probleem), terwijl de energie van het continue spectrum afhangt van het totale oppervlak onder de transmissiecurve, inclusief het golflengte-afsnijgebied buiten de piek. Hoe smaller de doorlaatband, hoe groter het contrast tussen het harmonische continuüm en het continue spectrum, vooral naarmate de doorlaatband smaller wordt, wat over het algemeen de afsnijfrequentie verhoogt. Een smallere doorlaatband maakt de productie echter duurder, omdat de versmalling van de doorlaatband de productie bemoeilijkt; bovendien wordt de toegestane brandpuntsverhouding groter, omdat de gevoeligheid voor optische niet-collimatie verder toeneemt. Dit laatste punt betekent dat voor hetzelfde gezichtsveld de smallere bandbreedte van het filter vergroot moet worden, zodat een grotere brandpuntsverhouding gebruikt kan worden. Dit verhoogt echter de fabricagemoeilijkheid en de complexiteit van het hele systeem. Een manier om de prestaties van een filter te verbeteren is door de rand van de doorlaatband steiler te maken, terwijl de bandbreedte gelijk blijft. Een rechthoekige doorlaatband heeft een hoger contrast dan een eenvoudig Fabry-Perot-filter met dezelfde halve breedte, en de doorlaatband heeft als bijkomend voordeel dat de afsnijding buiten de filterpiek ook groter wordt. Deze randsteilheid kan worden beschreven door 1/10 van de bandbreedte of 1/100 van de bandbreedte. Ook hier geldt: hoe steiler de rand, hoe moeilijker en duurder de productie.
–Dit artikel is gepubliceerd doorfabrikant van vacuümcoatingmachinesGuangdong Zhenhua
Geplaatst op: 28 september 2024